విధి ఒక కుమార్తెను నిర్లక్ష్యం చేయడానికి ఒక సాకుగా మారినప్పుడు

భారతీయ సాంస్కృతిక సందర్భంలో, కర్మ మరియు “దేవుని చిత్తం” వంటి భావనలు తరచుగా విషాదం మరియు బాధలను అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగించబడతాయి. ఈ నమ్మకాలు కొందరికి ఓదార్పును అందించగలప్పటికీ, అవి నిష్క్రియాత్మకత మరియు నిర్లక్ష్యాన్ని సమర్థించడానికి కూడా ఆయుధంగా ఉపయోగించబడతాయి, ముఖ్యంగా తల్లి లేని అమ్మాయి విషయంలో. ఒక అమ్మాయి బాధను ఆమె “విధి”గా కొట్టిపారేసినప్పుడు, అది ఆమెను చూసుకోవలసిన బాధ్యత నుండి కుటుంబాన్ని మరియు సమాజాన్ని విముక్తి చేస్తుంది. ఆమె నిర్లక్ష్యం ఇకపై వారి వైపు నుండి ఒక నైతిక వైఫల్యంగా కాకుండా, ఆమె భరించడానికి ఉద్దేశించబడిన ఒక మార్పులేని వాస్తవికతగా చూడబడుతుంది. ఈ సాంస్కృతిక విధివాదం సామాజిక ఉదాసీనత మరియు క్రూరత్వానికి ఒక అనుకూలమైన సాకుగా మారుతుంది, ఈ బలహీనమైన పిల్లలకు బాధను సాధారణీకరించడం సమర్థవంతంగా చేస్తుంది.

సాంస్కృతిక విధివాదం మరియు సామాజిక ఉదాసీనత

ఒక అమ్మాయి కష్టం కేవలం ఆమె జీవితంలో భాగం అనే ఆలోచన సామాజిక మనస్తత్వంలో లోతుగా పాతుకుపోయింది. ఈ సాంస్కృతిక విధివాదం విస్తృతమైన సామాజిక ఉదాసీనతకు దారితీస్తుంది. తల్లి లేని అమ్మాయి బాధను ఒక ఆమోదయోగ్యమైన, దురదృష్టకరమైన సహజ క్రమంలో భాగంగా చూస్తారు. ఇది సమాజం తరచుగా ప్రసవ నష్టానికి ప్రతిస్పందించే విధానంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది, ఇక్కడ ఒక మహిళకు “దేవుడు ఒకరిని తీసుకున్నాడు, అతను మరొకరిని ఇస్తాడు” అని చెప్పబడుతుంది, ఇది ఆమె నష్టం యొక్క ప్రాముఖ్యతను మరియు మద్దతు అవసరాన్ని సమర్థవంతంగా చెరిపివేస్తుంది. అదే విధంగా, తల్లి లేని అమ్మాయి యొక్క పోరాటాలు—ఆమె విద్య లేకపోవడం, ఆమె బాల్య వివాహం, ఆమె భావోద్వేగ గందరగోళం—ఆమె కోసం చాలా కాలం క్రితం వ్రాయబడిన ఒక స్క్రిప్ట్‌లో భాగంగా ఫ్రేమ్ చేయబడతాయి. ఈ ఆలోచనా విధానం భయంకరమైన పరిణామాలను కలిగి ఉంటుంది, ఎందుకంటే ఇది కుటుంబాలు మరియు సమాజాలు తమ నిర్లక్ష్యాన్ని సమర్థించుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది.

బాధను సాధారణీకరించడం: నిష్క్రియాత్మకత యొక్క పరిణామాలు

ఒక అమ్మాయి బాధను ఆమె విధిగా అంగీకరించినప్పుడు, బాధను సాధారణీకరించడం ప్రక్రియ ప్రారంభమవుతుంది. అంటే ఆమె సహాయం కోసం చేసే ఆర్తనాదాలు విస్మరించబడవచ్చు, మరియు ఆమె సామర్థ్యం వృధా కావచ్చు, అన్నీ ఆమె “విధి”గా చూడబడటం వల్ల. ఇది కుటుంబాలు ఆమెను పాఠశాల నుండి మాన్పించడం, ఆమెకు బాల్య వివాహం చేయడం, లేదా ఆమెపై గృహ కార్మిక భారాన్ని మోపడం వంటివి సమర్థించుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది. ఇది హింస లేదా నిర్లక్ష్యం కేసులలో సమాజం జోక్యం చేసుకోకుండా నిరోధిస్తుంది, ఎందుకంటే వారు “దేవుని చిత్తం”తో జోక్యం చేసుకోవడం వారి స్థానం కాదని భావిస్తారు. విధిని ఒక సాకుగా ఉపయోగించడం భారతదేశంలో తల్లి లేని బాలికల జీవితాలను మెరుగుపరచడంలో అతిపెద్ద అడ్డంకులలో ఒకటి. 91% అనాథ శరణాలయాలు ప్రభుత్వేతరమైనవి కావడంతో, ఈ లోతైన సాంస్కృతిక నమ్మకాలను సవాలు చేసే రాష్ట్ర సామర్థ్యం పరిమితం, చాలా వరకు పనిని ఎన్జీఓలు చేయవలసి వస్తుంది.

ప్రైవేట్ దుఃఖం నుండి ప్రజా సంక్షోభం వరకు

తల్లి లేని అమ్మాయి బాధను ఒక ప్రైవేట్ కుటుంబ విషయంగా లేదా ఆమె “విధి”గా చూడకూడదు. దానిని దాని అసలు రూపంలో గుర్తించాలి: ఒక ఊహించదగిన మరియు నివారించగల ప్రజా సంక్షేమ సంక్షోభం. తల్లిని కోల్పోవడం—విద్యా నిర్లక్ష్యం, బాల్య వివాహం, శారీరక మరియు భావోద్వేగ గాయం—వంటి సంఘటనల గొలుసును ప్రారంభిస్తుంది, ఇది అమ్మాయికి మరియు మొత్తం సమాజానికి దీర్ఘకాలిక పరిణామాలను కలిగి ఉంటుంది. జోక్యం చేసుకోకపోవడం మన సామూహిక బాధ్యత యొక్క వైఫల్యం. ఈ బాధను సాధారణీకరించే సాంస్కృతిక కథనాలను సవాలు చేయడం ద్వారా, మనం దాని అత్యంత బలహీనమైన సభ్యులను రక్షించే సమాజాన్ని సృష్టించడం ప్రారంభించవచ్చు.

ముందుకు మార్గం: కథనాన్ని మార్చడం

ముందుకు మార్గం తల్లి లేని బాలికల బాధను మనం చూసే విధానంలో ప్రాథమిక మార్పును కోరుతుంది. మనం విధివాదం యొక్క సంస్కృతి నుండి చురుకైన కరుణ మరియు బాధ్యత యొక్క సంస్కృతి వైపుకు మారాలి. ఎన్జీఓలచే నడపబడే మరియు ప్రభుత్వం మద్దతు ఇచ్చే ప్రజా అవగాహన ప్రచారాలు ఈ లోతైన నమ్మకాలను మార్చడానికి చాలా అవసరం. ఈ ప్రచారాలు నిర్లక్ష్యం యొక్క నిజమైన మరియు నష్టపరిచే పరిణామాల గురించి సమాజాలకు విద్యావంతులను చేయాలి మరియు ప్రతి బిడ్డకు సురక్షితమైన మరియు సంతోషకరమైన జీవితానికి అవకాశం ఉందని ఆలోచనను ప్రోత్సహించాలి. “విధి” యొక్క సాకును సవాలు చేయడం ద్వారా, మనం నిజంగా దాని కుమార్తెలందరినీ విలువైనదిగా మరియు రక్షించే సమాజాన్ని నిర్మించడం ప్రారంభించవచ్చు.

విధిని ఒక సాకుగా ఉపయోగించడం అనేది తల్లి లేని బాలికలు వారికి అవసరమైన సంరక్షణ మరియు రక్షణను పొందకుండా నిరోధించే ఒక శక్తివంతమైన సాంస్కృతిక అడ్డంకి. ఇది సామాజిక ఉదాసీనత యొక్క ఒక రూపం, ఇది వారి బాధను అదుపు లేకుండా కొనసాగడానికి అనుమతిస్తుంది. ఈ విధివాద మనస్తత్వాన్ని చురుకుగా సవాలు చేయడం మరియు సామూహిక బాధ్యత యొక్క సంస్కృతిని ప్రోత్సహించడం ద్వారా, తల్లి నష్టం ఆమె కుమార్తెకు నిర్లక్ష్యం యొక్క జీవితకాల శిక్ష కాదని మనం నిర్ధారించుకోవచ్చు.