సామాజిక అనాథలకు చట్టపరమైన శూన్యత: భారతదేశంలో ఒక కనిపించని సంక్షోభం

భారతీయ చట్టం పిల్లలను రక్షించడానికి ఫ్రేమ్‌వర్క్‌లను కలిగి ఉన్నప్పటికీ, సామాజిక అనాథలకు ఒక ముఖ్యమైన మరియు ప్రమాదకరమైన చట్టపరమైన శూన్యత ఉంది. ఒక “సామాజిక అనాథ” అంటే కనీసం ఒక జీవించి ఉన్న తల్లిదండ్రులు ఉన్నప్పటికీ, తగిన సంరక్షణను పొందని, తరచుగా అనధికారిక బంధుత్వ ఏర్పాట్లలో బంధువులతో నివసిస్తున్న బిడ్డ. ఇది భారతదేశంలోని లక్షలాది మంది తల్లి లేని బాలికలకు వాస్తవికత. వారు చట్టం దృష్టిలో సాంకేతికంగా “అనాథలు” కానందున మరియు ఒక కుటుంబ నిర్మాణంలో నివసిస్తున్నందున, వారు వారిని రక్షించడానికి రూపొందించబడిన వ్యవస్థలకు అదృశ్యమవుతారు. భారతదేశంలో బాలల రక్షణ చట్టాలలో ఈ అంతరం అంటే బంధుత్వ సంరక్షణలో వారు అనుభవించే నిర్లక్ష్యం మరియు హింస తరచుగా పూర్తిగా తనిఖీ చేయబడకుండా పోతుంది, ఇది బహిరంగంగా దాగి ఉన్న ఒక సంక్షోభాన్ని సృష్టిస్తుంది.

బంధుత్వ సంరక్షణ చట్టపరమైన సమస్యలు: ఊహలపై నిర్మించబడిన ఒక వ్యవస్థ

భారతీయ న్యాయ వ్యవస్థ, జువెనైల్ జస్టిస్ చట్టంతో సహా, సంస్థాగతీకరణ కంటే కుటుంబ-ఆధారిత సంరక్షణకు ప్రాధాన్యత ఇస్తుంది, ఇది ఒక సానుకూల లక్ష్యం. అయితే, ఈ వ్యవస్థ విస్తరించిన కుటుంబంలో సంరక్షణ ఎల్లప్పుడూ సురక్షితంగా మరియు పోషణగా ఉంటుందనే ఊహపై నిర్మించబడింది. ఇది తీవ్రమైన బంధుత్వ సంరక్షణ చట్టపరమైన సమస్యలను సృష్టిస్తుంది. ఒక అనధికారిక బంధుత్వ ఏర్పాటులో ఉంచబడిన బిడ్డ శ్రేయస్సును రాష్ట్రం పర్యవేక్షించడానికి అధికారిక యంత్రాంగం లేదు. అధికారిక దత్తత లేదా పెంపుడు సంరక్షణ ఏర్పాటులా కాకుండా, ఇక్కడ నేపథ్య తనిఖీలు మరియు సాధారణ అనుసరణలు ఉంటాయి, తల్లి మరణం తర్వాత తన అత్త లేదా తాతయ్యలతో నివసిస్తున్న ఒక అమ్మాయి బాలల రక్షణ సేవల రాడార్ నుండి పూర్తిగా దూరంగా ఉంటుంది. ఇది ఆమెను నిర్లక్ష్యం, హింస మరియు దోపిడీకి గురి చేస్తుంది, ఎటువంటి చట్టపరమైన పర్యవేక్షణ లేకుండా.

కనిపించని బిడ్డ సిండ్రోమ్: వ్యవస్థకు కోల్పోయినది

ఈ చట్టపరమైన శూన్యత యొక్క ఫలితం కనిపించని బిడ్డ సిండ్రోమ్. ఆమె ఒక అనాథ శరణాలయంలో లేనందున, ఆమె సంరక్షణ అవసరమైన పిల్లల గణాంకాలలో లెక్కించబడదు. ఆమెకు జీవించి ఉన్న తండ్రి ఉన్నందున, అతను అందుబాటులో లేకపోయినా లేదా హింసించినా, ఆమె చట్టబద్ధంగా ఒక అనాథ కాదు. ఆమె ఒక బూడిద రంగు ప్రాంతంలో ఉంటుంది, ఇక్కడ ఆమె శ్రేయస్సుకు అధికారికంగా ఎవరూ బాధ్యత వహించరు. ఈ అదృశ్యత ప్రమాదకరమైనది. అంటే ఆమె తన బంధువులచే అధికంగా పనిచేయించబడినా, తక్కువగా పోషించబడినా లేదా భావోద్వేగపరంగా హింసించబడినా, జోక్యం చేసుకోవడానికి ఏ వ్యవస్థ లేదు. ఆమె బాధ ఒక ప్రైవేట్ విషయం, ఒక కుటుంబ ఇంటి మూసివేసిన తలుపుల వెనుక దాగి ఉంటుంది. పిల్లలను రక్షించవలసిన వ్యవస్థే ఆమెను అదృశ్యం చేస్తుంది.

పునర్నిర్వచించబడిన బాలల రక్షణ విధానం అవసరం

సామాజిక అనాథలకు చట్టపరమైన శూన్యతను పరిష్కరించడానికి భారతదేశం యొక్క బాలల రక్షణ విధానం యొక్క ప్రాథమిక పునరాలోచన అవసరం. చట్టం “సంరక్షణ అవసరమైన బిడ్డ” యొక్క తన నిర్వచనాన్ని విస్తరించాలి, నిర్లక్ష్యం లేదా హింస ప్రమాదంలో ఉన్న అనధికారిక బంధుత్వ ఏర్పాట్లలో ఉన్నవారిని చేర్చాలి. ఈ స్థానాలను నమోదు చేయడానికి మరియు పర్యవేక్షించడానికి ఒక యంత్రాంగం ఉండాలి, కుటుంబాలలో జోక్యం చేసుకోవడానికి కాదు, కానీ ఒక భద్రతా వలయాన్ని అందించడానికి. ఇందులో సామాజిక కార్యకర్తలు లేదా కమ్యూనిటీ ఆరోగ్య కార్యకర్తలు (ఆశా) నుండి సాధారణ తనిఖీలు ఉండవచ్చు, వారు బాధ యొక్క సంకేతాలను గుర్తించడానికి శిక్షణ పొందుతారు. లక్ష్యం బంధుత్వ సంరక్షకులకు మద్దతు ఇవ్వడం, అదే సమయంలో బిడ్డ శ్రేయస్సు కోసం వారిని జవాబుదారీగా ఉంచడం.

శూన్యతను పూరించడానికి సమాజాన్ని శక్తివంతం చేయడం

సమస్య యొక్క స్థాయి మరియు రాష్ట్రం యొక్క పరిమితులను దృష్టిలో ఉంచుకుని, సమాజ-ఆధారిత పరిష్కారాలు చాలా అవసరం. సమాజాన్ని బాలల రక్షణ వ్యవస్థ యొక్క కళ్ళు మరియు చెవులుగా పనిచేయడానికి శక్తివంతం చేయాలి. అంటే బంధుత్వ సంరక్షణలో నిర్లక్ష్యం యొక్క ప్రమాదాల గురించి అవగాహన కల్పించడం మరియు సమాజ సభ్యులు ప్రతీకారం భయం లేకుండా ఆందోళనలను నివేదించడానికి స్పష్టమైన మరియు సరళమైన మార్గాలను స్థాపించడం. అన్ని పిల్లల కోసం సామూహిక బాధ్యత యొక్క భావాన్ని పెంపొందించడం ద్వారా, మనం చాలా మంది తల్లి లేని బాలికలను ప్రమాదంలో పడవేసే చట్టపరమైన శూన్యతను పూరించడం ప్రారంభించవచ్చు.

“సామాజిక అనాథలకు” చట్టపరమైన శూన్యత భారతదేశం యొక్క బాలల రక్షణ ఫ్రేమ్‌వర్క్‌లో ఒక క్లిష్టమైన వైఫల్యం. ఇది లక్షలాది మంది తల్లి లేని బాలికల బాధను గుర్తించకుండా మరియు పరిష్కరించకుండా వదిలివేసే ఒక అంధ ప్రదేశం. బంధుత్వ సంరక్షణలోని పిల్లల యొక్క ప్రత్యేక బలహీనతలను గుర్తించడానికి మన చట్టాలను సంస్కరించడం మరియు ఒక భద్రతా వలయంగా పనిచేయడానికి సమాజాలను శక్తివంతం చేయడం ద్వారా, ఏ బిడ్డ తనను రక్షించవలసిన వ్యవస్థ ద్వారా అదృశ్యం చేయబడకుండా చూసుకోవచ్చు.